เอกสารสำหรับนักลงทุนของ T-Mobile ได้บันทึกการเปลี่ยนแปลงชื่อบริษัทตามลำดับไว้ว่า ประกอบด้วย United Utilities, United Telecommunications, Sprint Corporation, Sprint Nextel Corporation และกลับมาเป็น Sprint Corporation อีกครั้ง

ประวัติศาสตร์ของ Sprint เริ่มต้นขึ้นก่อนหน้าที่จะมีการใช้ชื่อนี้เป็นเวลานาน โดยในปี ค.ศ. 1899 Cleyson Brown ได้ก่อตั้ง Brown Telephone Company ขึ้นในเมือง Abilene รัฐ Kansas ซึ่งในระยะแรกเน้นให้บริการแก่ชุมชนในพื้นที่ชนบทก่อนจะค่อยๆ ขยายกิจการโทรศัพท์ออกไป

ในช่วงหลายทศวรรษต่อมา กิจการได้มีการเปลี่ยนแปลงชื่อและโครงสร้างองค์กรหลายครั้ง จาก Brown Telephone Company กลายเป็น United Telephone Company, United Telephone and Electric, United Utilities และ United Telecommunications ตามลำดับ จนกระทั่งถึงช่วงทศวรรษ 1970 United Telecommunications ได้เติบโตเป็นบริษัทโทรคมนาคมที่มีความสำคัญของสหรัฐอเมริกา ลำดับประวัติศาสตร์นี้มีความสำคัญเนื่องจากแสดงให้เห็นว่า Sprint ไม่ได้ถือกำเนิดขึ้นในฐานะบริษัทไร้สายตั้งแต่ต้น แต่มีรากฐานมาจากธุรกิจโทรศัพท์พื้นฐานแบบมีสาย

อัตลักษณ์ของ Sprint ในยุคใหม่เกิดขึ้นจากการเปลี่ยนผ่านของอุตสาหกรรมโทรคมนาคมสู่การแข่งขันในตลาดโทรศัพท์ทางไกล บริษัท前身ที่สำคัญคือ Southern Pacific Communications ซึ่งดำเนินการโครงสร้างพื้นฐานโทรคมนาคมทางไกลและต่อมาได้เชื่อมโยงกับแบรนด์ Sprint

Sprint สร้างชื่อเสียงอย่างมากจากบริการโทรศัพท์ทางไกล ในช่วงปลายศตวรรษที่ 20 บริษัทต้องแข่งขันกับ AT&T และผู้ให้บริการรายอื่นๆ ในขณะที่ตลาดโทรคมนาคมสหรัฐฯ เริ่มมีการแข่งขันสูงขึ้น ชื่อของ Sprint จึงกลายเป็นคำที่สื่อถึงความหมายของการโทรทางไกลและเทคโนโลยีโทรคมนาคมในยุคนั้น

ในช่วงทศวรรษ 1980 และ 1990 Sprint ได้ขยายขอบเขตการให้บริการไปไกลกว่าแค่โทรศัพท์ทางไกล โดยพัฒนาธุรกิจให้ครอบคลุมทั้งการโทรทางไกล โทรคมนาคมสำหรับองค์กร การสื่อสารข้อมูล การเชื่อมต่ออินเทอร์เน็ต บริการโทรศัพท์ท้องถิ่น การสื่อสารไร้สาย และบรอดแบนด์ ทำให้ Sprint เปลี่ยนผ่านจากบริษัทโทรศัพท์ดั้งเดิมไปสู่บริษัทโทรคมนาคมที่มีความหลากหลาย ในปี ค.ศ. 1992 United Telecommunications จึงได้เปลี่ยนชื่ออย่างเป็นทางการเป็น Sprint Corporation

หนึ่งในพัฒนาการที่สำคัญที่สุดในประวัติศาสตร์ของ Sprint คือการเข้าสู่ตลาดโทรคมนาคมไร้สายในระดับมวลชน ผ่านการจัดตั้ง Sprint PCS ซึ่งเติบโตเป็นผู้ให้บริการไร้สายรายใหญ่ของสหรัฐฯ การเติบโตของ Sprint PCS เกิดขึ้นพร้อมกับกระแสความนิยมของโทรศัพท์มือถือที่พุ่งสูงขึ้นในช่วงทศวรรษ 1990 และ 2000

เครือข่ายไร้สายของ Sprint ใช้เทคโนโลยี CDMA ซึ่งทำให้ต้องแข่งขันกับผู้ให้บริการรายใหญ่รายอื่นโดยตรง นี่คือยุคที่ตลาดมือถืออเมริกันเริ่มเปลี่ยนจากบริการเฉพาะกลุ่มนักธุรกิจมาเป็นสินค้าสำหรับผู้บริโภคทั่วไป Sprint จึงเป็นที่จดจำจากบริการโทรศัพท์เคลื่อนที่ เสียงไร้สาย ข้อความ SMS ข้อมูลมือถือ แพ็กเกจทั่วประเทศ และบริการไร้สายสำหรับองค์กร

จุดเปลี่ยนสำคัญเกิดขึ้นในปี ค.ศ. 2005 เมื่อ Sprint ควบรวมกิจการกับ Nextel Communications บริษัทที่เกิดขึ้นใหม่ใช้ชื่อว่า Sprint Nextel Corporation Nextel มีชื่อเสียงจากบริการ Push-to-talk ที่อนุญาตให้ผู้ใช้สื่อสารกันได้ทันทีคล้ายวิทยุสื่อสาร การควบรวมครั้งนี้ทำให้ Sprint มีฐานลูกค้าที่ใหญ่ขึ้นและรวบรวมเทคโนโลยีไร้สายสองรูปแบบไว้ด้วยกัน ในช่วงดังกล่าวบริษัทใช้เอกลักษณ์สีเหลือง-ดำที่เป็นลักษณะเฉพาะ

อย่างไรก็ตาม การบูรณาการ Sprint และ Nextel เข้าด้วยกันเป็นเรื่องยาก เนื่องจากทั้งสองบริษัทมีเทคโนโลยีเครือข่าย ฐานลูกค้า และวัฒนธรรมองค์กรที่แตกต่างกัน เครือข่าย iDEN ของ Nextel ก็ล้าสมัยไปในที่สุดเมื่ออุตสาหกรรมหันไปใช้เทคโนโลยีใหม่ที่ทันสมัยกว่า

Sprint มีบทบาทสำคัญในช่วงต้นของการพัฒนาเทคโนโลยีไร้สาย 4G โดยลงทุนมหาศาลใน WiMAX ซึ่งเป็นเทคโนโลยีบรอดแบนด์ไร้สายความเร็วสูงในยุคแรกเริ่ม บริการ WiMAX ของ Sprint ทำตลาดภายใต้แบรนด์ Sprint 4G และเกี่ยวข้องกับเครือข่ายที่ดำเนินงานร่วมกับ Clearwire

ในเวลานั้น WiMAX ถูกมองว่าเป็นหนึ่งในเส้นทางที่เป็นไปได้สู่บรอดแบนด์เคลื่อนที่รุ่นใหม่ แต่อุตสาหกรรมโดยรวมกลับลงเอยด้วยการเลือกใช้มาตรฐาน LTE แทน ซึ่งกลายเป็นความท้าทายเชิงกลยุทธ์ครั้งใหญ่ของ Sprint ที่ได้ลงทุนหนักในเทคโนโลยีที่พ่ายแพ้ต่อ LTE ในเวทีอุตสาหกรรม

จุดเปลี่ยนสำคัญอีกครั้งเกิดขึ้นในปี ค.ศ. 2013 เมื่อ SoftBank บริษัทโทรคมนาคมและเทคโนโลยีจากญี่ปุ่น เข้าถือหุ้นใหญ่ใน Sprint เพื่อขยายธุรกิจโทรคมนาคมระหว่างประเทศ หลังการทำธุรกรรมเสร็จสิ้น บริษัทได้กลับมาใช้ชื่อ Sprint Corporation แทนที่ Sprint Nextel Corporation โดย SoftBank กลายเป็นผู้ถือหุ้นใหญ่และมีอิทธิพลเชิงกลยุทธ์ต่อบริษัท

ในช่วงทศวรรษ 2010 Sprint ต้องเผชิญกับการแข่งขันที่รุนแรงจาก Verizon Wireless, AT&T Mobility และ T-Mobile US พร้อมทั้งปัญหาเชิงโครงสร้างหลายประการ ได้แก่ ความจำเป็นในการเปลี่ยนผ่านจากเทคโนโลยีเก่าอย่าง iDEN และ WiMAX ไปสู่ LTE การต้องใช้เงินทุนมหาศาลเพื่อขยายและปรับปรุงเครือข่าย การถูก T-Mobile แย่งชิงลูกค้าด้วยกลยุทธ์ราคา และการสะสมภาระหนี้สินจำนวนมาก ส่งผลให้แม้ Sprint จะยังคงเป็นผู้ให้บริการรายใหญ่ แต่ตำแหน่งทางการแข่งขันก็อ่อนแอลงอย่างต่อเนื่อง

ในเดือนเมษายน ค.ศ. 2018 T-Mobile US และ Sprint ประกาศข้อตกลงควบรวมกิจการด้วยมูลค่าประมาณ 26,000 ล้านดอลลาร์สหรัฐ 1 ข้อเสนอ nàyก่อให้เกิดกระแสวิพากษ์วิจารณ์อย่างกว้างขวาง ฝ่ายสนับสนุนแย้งว่าการรวมสินทรัพย์คลื่นความถี่และเครือข่ายของ Sprint เข้ากับ T-Mobile จะช่วยสร้างคู่แข่งที่แข็งแกร่งขึ้นต่อกรกับ AT&T และ Verizon รวมถึงเร่งการติดตั้งเครือข่ายรุ่นใหม่ ขณะที่ฝ่ายคัดค้านกังวลว่าการลดจำนวนผู้ให้บริการรายใหญ่จากสี่เหลือสามรายอาจลดทอนการแข่งขันและทำให้ราคาสูงขึ้น กระบวนการอนุมัติจึงต้องผ่านการตรวจสอบด้านกฎระเบียบและกฎหมายอย่างเข้มข้น 2

การควบรวมเสร็จสิ้นลงอย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 1 เมษายน 2020 โดย T-Mobile เป็นบริษัทที่คงอยู่ ส่วน Sprint สิ้นสุดสถานะการเป็นบริษัทมหาชนจดทะเบียนซื้อขาย หุ้นเดิมของ Sprint หยุดการซื้อขาย และบริษัทร่วมกันดำเนินการภายใต้ชื่อ T-Mobile US และสัญลักษณ์หุ้น TMUS

แบรนด์ Sprint ยังคงปรากฏให้เห็นในช่วงสั้นๆ ระหว่างการบูรณาการ จนกระทั่งวันที่ 2 สิงหาคม 2020 T-Mobile ได้ดำเนินการรวมแบรนด์และการดำเนินงานทั่วประเทศภายใต้ชื่อ T-Mobile เสร็จสมบูรณ์ ร้านค้าของ Sprint ถูกเปลี่ยนป้ายเป็น T-Mobile ดังนั้นในภาพรวม Sprint จึงควบรวมเข้ากับ T-Mobile และถูกปลดระวางแบรนด์ไปในที่สุด

แม้ Sprint จะไม่ดำรงอยู่อีกต่อไป แต่มีความสำคัญทางประวัติศาสตร์อย่างมาก ในฐานะหนึ่งในผู้ให้บริการไร้สายทั่วประเทศที่มีส่วนสร้างตลาดสี่ผู้ให้บริการในสหรัฐฯ การใช้เทคโนโลยี CDMA ที่มีผลต่อการกำหนดมาตรฐานเครือข่ายไร้สายอเมริกัน การเป็นผู้สนับสนุน WiMAX รายใหญ่ในช่วงเปลี่ยนผ่านสู่บรอดแบนด์เคลื่อนที่ การสืบทอดบริการ Push-to-talk จาก Nextel และการสะสมสินทรัพย์คลื่นความถี่จำนวนมากโดยเฉพาะผ่านความสัมพันธ์กับ Clearwire ซึ่งสินทรัพย์เหล่านี้รวมถึงคลื่นย่านกลาง (mid-band spectrum) ได้กลายเป็นองค์ประกอบสำคัญของกลยุทธ์ 5G ของ T-Mobile ในเวลาต่อมา กล่าวคือ แม้แบรนด์ Sprint จะหายไป แต่โครงสร้างพื้นฐานและคลื่นความถี่ยังคงส่งผลกระทบต่ออุตสาหกรรมผ่าน T-Mobile

ตลอดประวัติศาสตร์ Sprint มีความเกี่ยวข้องกับธุรกิจและแบรนด์สำคัญหลายแห่ง ได้แก่:

• Sprint PCS: ธุรกิจไร้สายสำหรับผู้บริโภคที่เป็นรากฐานของการดำเนินงานมือถือ
• Nextel: เข้าซื้อในปี 2005 มีชื่อเสียงด้านบริการ Push-to-talk
• Clearwire: บริษัทบรอดแบนด์ไร้สายที่เกี่ยวข้องกับกลยุทธ์ WiMAX
• Boost Mobile: แบรนด์ไร้สายแบบเติมเงินที่อยู่คู่กับ Sprint มายาวนาน
• Virgin Mobile USA: ธุรกิจไร้สายแบบเติมเงินอีกราย
• Assurance Wireless: บริการไร้สายภายใต้โครงการ Lifeline ที่รวมอยู่ในดีลควบรวม

ภายหลังการควบรวม ธุรกิจแบบเติมเงินบางส่วนถูกแยกออก โดยรายงานประจำปีของ T-Mobile ระบุว่า DISH ได้เข้าซื้อกิจการ Boost Mobile และธุรกิจไร้สายแบบเติมเงินของ Sprint ในเดือนกรกฎาคม 2020 ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของเงื่อนไขด้านกฎระเบียบ

ลำดับการเปลี่ยนชื่อบริษัทสะท้อนถึงความซับซ้อนของประวัติศาสตร์ Sprint ได้ดังนี้:

• 1899 — ก่อตั้ง Brown Telephone Company
• ยุค United Telephone / United Utilities
• United Telecommunications
• 1992 — เปลี่ยนเป็น Sprint Corporation
• 2005 — เปลี่ยนเป็น Sprint Nextel Corporation
• 2013 — กลับมาใช้ชื่อ Sprint Corporation
• 2013 — SoftBank เข้าถือหุ้นใหญ่
• 2018 — ประกาศควบรวมกับ T-Mobile
• 1 เมษายน 2020 — เสร็จสิ้นการควบรวม
• 2 สิงหาคม 2020 — ปลดระวางแบรนด์ Sprint ทั่วประเทศ

Sprint มีการเปลี่ยนแปลงอัตลักษณ์ทางภาพหลายครั้ง โลโก้ในยุคใหม่ที่รู้จักกันดีที่สุดคือสัญลักษณ์รูปดวงอาทิตย์รัศมีสีเหลืองคู่กับคำว่า “Sprint” ส่วนในยุค Sprint Nextel จะเน้นการใช้สีดำและเหลืองเป็นหลัก โลโก้สีเหลืองนี้เป็นที่จดจำในตลาดมือถืออเมริกันช่วงทศวรรษ 2000 และ 2010 แบรนด์มักสื่อถึงความรวดเร็ว การเชื่อมต่อไร้สาย เทคโนโลยี ราคาที่แข่งขันได้ และบริการทั่วประเทศ ตัวชื่อ “Sprint” เองก็เหมาะสมกับการตลาดโทรคมนาคมเพราะสื่อถึงความเร็วและการเคลื่อนไหว

การควบรวมนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อผสานเครือข่ายและสินทรัพย์คลื่นความถี่ของ Sprint เข้ากับกลยุทธ์ทางธุรกิจและเครือข่ายของ T-Mobile 2

เมื่อเกิดการควบรวม ลูกค้าของ Sprint ไม่ได้สูญเสียบริการแต่อย่างใด T-Mobile ได้ดำเนินการบูรณาการลูกค้า ร้านค้า ระบบ แพ็กเกจ อุปกรณ์ และทรัพยากรเครือข่ายอย่างเป็นขั้นตอน ร้านค้า Sprint ถูกแปลงเป็นร้านค้า T-Mobile และลูกค้าถูกย้ายเข้าสู่ระบบของบริษัทใหม่ เครือข่ายเดิมของ Sprint ก็ถูกผนวกเข้ากับเครือข่าย T-Mobile อย่างค่อยเป็นค่อยไป ดังนั้นในปัจจุบัน Sprint จึงควรเข้าใจในฐานะแบรนด์ทางประวัติศาสตร์และอดีตบริษัท มิใช่ผู้ให้บริการไร้สายในปัจจุบัน

มรดกของ Sprint มีความพิเศษตรงที่แม้จะไม่ประสบความสำเร็จในฐานะบริษัทอิสระ แต่มีบทบาทสำคัญในการหล่อหลอมตลาดโทรคมนาคมสหรัฐฯ ประวัติศาสตร์ของบริษัทครอบคลุมการเปลี่ยนผ่านสำคัญตั้งแต่โทรศัพท์พื้นฐาน โทรคมนาคมทางไกล โทรศัพท์มือถือ ดิจิทัลไร้สาย 3G 4G จนถึง 5G และยังถือเป็นหนึ่งในการควบรวมกิจการที่ใหญ่ที่สุดในอุตสาหกรรมไร้สายสมัยใหม่ของสหรัฐฯ ซึ่งเปลี่ยนภูมิทัศน์การแข่งขันจากผู้ให้บริการรายใหญ่สี่รายเหลือเพียงสามราย ได้แก่ AT&T, Verizon และ T-Mobile

ณ ปี ค.ศ. 2026 ไม่มีผู้ให้บริการไร้สายทั่วประเทศในสหรัฐฯ ที่ดำเนินการภายใต้แบรนด์ Sprint อีกต่อไป การควบรวมองค์กรเสร็จสิ้นในปี 2020 และแบรนด์สำหรับผู้บริโภคถูกปลดระวางในเวลาต่อมา โดยมี T-Mobile เป็นบริษัทสืบทอด อย่างไรก็ตาม มรดกของ Sprint ยังคงอยู่ใน T-Mobile ผ่านโครงสร้างพื้นฐานเครือข่าย คลื่นความถี่ ลูกค้า พนักงาน เทคโนโลยี และสินทรัพย์อื่นๆ ที่ได้รับสืบทอดมา ในเชิงประวัติศาสตร์ Sprint จึงนิยามได้ว่า เป็นอดีตบริษัทโทรคมนาคมและไร้สายรายใหญ่ของอเมริกาที่มีรากฐานตั้งแต่ปี 1899 เติบโตเป็นผู้ให้บริการมือถือระดับชาติรายใหญ่ ถูก SoftBank เข้าถือครองในปี 2013 และควบรวมเข้ากับ T-Mobile ในปี 2020

1. Merger of Sprint Corporation and T-Mobile US
2. T‑Mobile and Sprint Announce Amendment to Business Combination Agreement – T‑Mobile Newsroom